اگر كسى در روح و روانش همين تعريف را از پروردگارش ضبط كند و پيوسته به جلوتر بودن مهربانيش بيانديشد هرگز به ناراحتى روانى كه توليد فشارهاى عصبى كرده و زندگى را در نگاه او ، تيره و تار نشان مىدهد ، گرفتار نمىشود زيرا خالق متعال به فكر ناراحت كردن و اذيت ما نيست و بلكه مهربانى و محبت خودش را ، به سوى ما سرازير كرده است حالا اگر در جائى به يك مشكل و ناراحتى برخورد نموديم به جاى بريدن از خدا ، به فكر وصل باشيم ، و تا ممكن است بايد ريشه ناراحتى و سختىها را در اشتباه و خطاهاى خودمان جستجو نمائيم و سپس از خدا بخواهيم با رحمت خودش ما را نجات دهد . سوم : نادانى ريشه نافرمانى [ عصى ] به معناى نافرمانيست ريشه آن چيست ؟ چرا انسان به عصيان روى مىآورد ! ؟ ج : از جمله نورانى حضرت معلوم مىشود ، نادانى و جهالت ريشه اصلى نافرمانى است و از قرينه [ عصاك ] استفاده مىشود ، به خدا جاهل بودن و نشناختن ، موجب نافرمانى مىگردد ، زيرا اگر نسبت به پروردگار خود ، با اين همه محبت ، و مهربانى ، و گذشتش ، آگاهى داشتيم و او را در كعبه دل طواف مىكرديم ، هرگز كسى را جز خدا به ياد نمىآورديم ، و از هيچ كس جز او حاجت نمىخواستيم ، حضرت امام صادق عليه السلام مىفرمايد : لَيْسَ بَيْن الايمانِ والكُفْرِ الّا قِلَّةُ العَقْلِ قيلَ و كَيْفَ ذاكَ يابن رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ؟ قال : انَّ العَبْدَ يَرْفَعُ رَغْبَتَهُ الى مَخلوقٍ فَلَو اخْلَصَ نِيَّتَهُ لِلَّهِ لَأتاهُ الَّذى يُريدُ في اسْرَعِ مِنْ ذلِكَ . « 1 » فرمود : ميان ايمان و كفر ورزيدن چيزى جز كمبود عقل نمىباشد ، گفته شد ، اى فرزند پيامبر خدا ، اين چگونه مىشود ؟ فرمود ، انسان علاقه خود را به سوى

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 33 .